LÜTFEN KONUŞ BENİMLE

Yıllardır kafamın içindeki ses hiç durmadan anlatıyor,konuşuyordu
Sonra bir gün farkettim ki,susumuş
Tam olarak ne zamandan beridir sustuğunu hatırlamıyorum
Sanırım kısa süreli geçici mutluluğuma aldanmış,artık ona ihtiyacım olmadığını düşünmüş
Ne yazık,içimdeki ses bile ona ihanet ettiğimi sanmış
Adı üstünde mutluluk
Hiç bende mesken tutar mı
Benim o sesten başka özgürce koştuğum kimse yok
Dönüp dolaşıp ona muhtaç olacağımı katmamış hesaba
Halbuki benim o olmadan içinde bulunduğum hayata,yaşadığım diyemiyorum bu yaşamak değil İçinde bulunduğum hayata dayanabilmemi sağlayan tek şey o ses
Daha fazla dayanabileceğimi sanmıyorum
Lütfen konuş benimle

GECENİN İLK IŞIKLARI

Nasıl hevesim kırık
Nasıl gönlüm düşük bir bilsen
Ah keşke gerçekten bilebilsen
Ah keşke senin aşkından ölebilsem
Sen beni bir sevebilsen
Beni bu dünyada bir tek sen sevsen
Ama bunu da bir tek sen bilsen

TIP

Kafamın içi düşüncelerle dolup taşıyor,
İnsan için en korkunç ölüm düşünerek ölmektir belki de.
Hele bir de düşüncelerini bir sonuca bağlayamadıysan daha beterdir.
En beteri ise bazı düşündüklerinde haklı çıktığın için ölmüşsündür.
Ölüm belgesinde beyin kanaması yazar aslında düşünce kanamasından ölmüşsündür.
Tıp her zaman doğrular yada gerçek sebepleri bulamaz...

KORKAK

Boşluklar dolmuyor,dolduramıyorum.
Amaçsızca yaşamaktan sıkıldım ama kendime yaşamaya değer bir amaç edinmekten it gibi korkuyorum.
Çünkü o zaman kaybedecek bir şeylerim olacak
Çünkü o zaman kaybetmekten korkacağım
Çünkü o zaman kaybedeceğim.
Korkak olarak yaşamak dünyanın en sıkıcı yaşantısı.Her şeyden ama kayıtsız her şeyden korkmak.
İnsanlardan,hayvanlardan,kardan,yağmurdan,havadan,sudan,sevmekten,sevilmekten,sevilmemekten,var olandan,yok olandan ama her şeyden korkmak.
Bir rüzgara takılıp düşmekten,bir nefese aşık olmaktan,birinden nefret etmekten,dünyaya kafa tutmaktan çekinerek yaşamak hayat mıdır yani?
Bunca savaşçıyla aynı havayı soluyup,aynı güne uyanıp,aynı ayı doğurup ama aynı olmamak.
Akıl dağıtılırken sen neredeydin diye soranlar oluyor.Akıl dağıtılırken sıramda bekliyordum ama kimse bana cesaret kuyruğunu kaçırdığımı söylemedi.Hoş söylesede bir şey değişmezdi ya.
Ben ondan da korkardım kesin,oraya gitmekten de.
Bu yüzdendir bütün cümleleri kurarken hoyrat,sonunu getirmede berbet olmam.

Kendime hediye

ACI

Acaba sevilmek nasıl bir duygu,kendi kanından,canından olmayan,hiç tanımadığın birinin seni sevmesi nasıl bir psikoloji yaşatıyor insana.
Ben başaramıyorum.Tanımadığım insanlara sevgi besleyemiyorum.Korkmaktan sevmeye sıra gelmiyor.
Tanıdığım insanlara güvenemiyorum,tanımadıklarımı sevemiyorum.
Yaradanın unuttuğu kulu olmak bu herhalde.
Ne seve biliyorum,ne güvene biliyorum,ne de seviliyorum.
Öylesine,bu da bulunsun,kalabalık göstersin,tamam tamam hadi seni de sayıyorum der gibi yaradılmışım.
Acıdan öteye gidemiyorum.Doğduğumdan beri beni terk etmeyen yegane duygu acı.
Mutlu olmadım demiyorum,oldum da nitekim ama mutluluğum adi bir sevgili oldu hep.
Yediğim boynuzlar bana sadık yarimin acı çekmek olduğunu hatırlattı durdu.
Dünyadayım acı çekiyorum.
Cehenneme gittiğimde de acı çekeceğim.
Yani kısacası mutluluğumuzu yeller alır,
Acı çekmek baki kalır...

ŞEREFSİZLİĞE

Kaldırın kadehleri,içiyoruz...
Bizden akıttıkları göz yaşları ile kendilerine mutlu hayatlar kuranların ŞEREFSİZLİĞİNE!!!

SÜRPRİZ

Her akşam uyurken sabahın size sürprizler sunacağına inanın ama o sürprizlerin güzel olacağına sakın inanmayın.Güzel şeyler sadece rüyalarda ve masallarda olur çünkü onları biz kurarız.Kendin kurmadığın bir şeyin senin için iyi olma gibi bir ihtimali yoktur.Kendimizi kandırmakla hiç bir şey kazanmıyoruz.Kabul edelim artık hepimiz çöp gibi hayatımızı yaşayıp,çürüyüp,yok olup gideceğiz.Kesin ümitlerinizi yarınların güzel olacağından.

BEN VARIM

Hani birini çok seversiniz,uzun zaman sonra hayata umut etmek gelir ya içinizden.
İşte o zaman şanssızlığınız avazı çıktığı kadar bağırır:BEN VARIM.
Okyanustakı çırpınışlarınız,
Bulutların üzerine çıktığınızda tutulan nefesiniz,
Kaybetmek zordur ama kaybedeceğini bilmek daha da zordur
Hatta kaybedeceğini bilip terk edip gitmek ondan da zordur.
Birinin sizi kaybetmekten korktuğunu bilmek dünyanın ad verilemeyen en garip duygusudur.
Seni kaybetmemek için seni terk edip gittiğinde midenizdeki o iğrenç acı hiç bir zaman adı konula bilmeyen,ne tıpta ne de halk dilinde tanımlanamayan duygudur.
Sanırım bize sadık kalan şeyler kaderimiz ve şanssızlığımız.
Çünkü şimdiye kadar hiç kimse onlar kadar cesur olupta sonsuza kadar bağırmadı BEN VARIM diye

DÜZ

Bencil olun!!!
Her duyguyu yaşamak isteyin ama adil olun hepsini yaşayın.
Çünkü ancak o zaman anlarsınız beni,onu,buraları,dünyayı...
Dişleriniz düşene kadar sevin,
Mide kanseri olana kadar sinirlenin,
Kesikleri göğsünüzü parçalayana kadar kalbiniz kırılsın,
Nefesiniz daralana kadar  üzülün,
Yaparken avuçlarınızı kanatan duvarları yıkın,hatta bu yetmez
O yıktığınız duvarların altında kalıp ölün.

AMAÇ

Yıllanmaya çalışan şarap gibi hiss ediyorum kendimi.Ama başka bir hiss bana sanki  ne yıllanması sen sadece bozulup küfleniyorsun diyor.Şimdi ben bu hislerin hangisinin doğru söylediyini anlamak için bi 30-40 yıl daha mı yaşamalıyım?Kim bilir belki de Üzüm olarak ölürüm...

EYLÜL

Aylardan Eylül.Hangi kelime ya da hangi ay hiç bir suçu olmadan yakar ki canımızı bu kadar.Aslında şu an geleceğimin günlerini yaşar gibiyim.Burdan bakınca son 15 yılda temel hiç bir şey değişmemiş hayatımda.Yaşım ve yaşadığım yerin değişmesi hayatıma pek etki etmemiş.Kurtulamıyorum kamburlarımdan.Çünkü korkuyorum.Ben başka türlü nasıl yaşanır bilmiyorum.Ayrılırsam,değişirsem hayatımı,yalnız kalırsam ne yaparım bilmiyorum.Kararsızım,etrafımdaki her kes çaresiz,bense şımarık bir tavırla kararsız.